Short stories

DIMmers ↔ DIPpers

Dimmers en Dippers, wat zijn dat nou weer? Op de werkvloer lopen er grofweg twee soorten mensen rond. Mensen denken in problemen of denken in mogelijkheden. Mensen die denken in mogelijkheden worden minder snel grijs, hoeven niet de hele wereld op hun nek te nemen en hebben meer plezier in hun werk. Zij komen opgewekt en vol energie uit hun werk thuis en hebben ’s avonds nog zin om leuke dingen te gaan doen. De volgende ochtend stappen ze op de fiets en komen fris op het werk aan. Een collega (een dipper) die drie straten verder woont moet ook op de fiets en ervaart de tegenwind als een dramatische start van de dag. Dippers worden zuur en hebben veel minder lol. Ze werken voor hun geld maar hebben geen plezier van het geld dat ze verdienen. Natuurlijk heeft iedereen wel eens een mindere dag. Houden zo, dat geeft niets! Het gaat er om dat je met een andere intentie aan de slag gaat!

Een illustratie van wat we bedoelen is het volgende verhaal. Twee jaar geleden werd er in het kader van een uitwisseling een groep Duitse en Nederlandse jongeren naar een weiland gebracht. De groep werd in tweeën gedeeld en beide groepen kregen ongeveer dezelfde opdracht. De opdracht voor de eerste groep luidde: ‘zorg dat je met z’n allen veilig aan de overkant van deze 3,5 meter brede sloot komt’. De opdracht voor de tweede groep was ‘maak een inventarisatie van de grootste problemen die jullie hebben om aan de overkant te komen, los deze problemen op en zorg dat je met z’n allen veilig aan de overkant komt.

De eerste groep was binnen 10 minuten veilig en droog aan de overkant; DIMmers dus. De tweede groep daarentegen kreeg slaande ruzie over wat nu het grootste probleem was om aan de overkant te komen; het ontbreken van een brug of een helikopter die ze naar de overkant kon brengen. Deze groep, de DIPpers, hebben we na twee uur uit hun lijden verlost. Het heeft nog een halve dag geduurd voor ze er weer over heen waren

Draai de knop om als je even tegenwind hebt! Doe het gewoon! Het klinkt simpel maar het werkt absoluut.

Wat ben jij? Wat zijn je collega’s? Waar lopen jullie tegen aan?

De aap op je schouder

Het verhaal van de aap heb ik niet zelf verzonnen; het is in de loop van de tijd wel mooier geworden! Inmiddels bijna 20 jaar geleden “moest” ik naar een training. Ik weet nog drie dingen van die training. Het was op de Veluwe op een mooi landgoed, het ging over “probleemoplossend vermogen” en het begin van de training. De trainer ontving de groep, waarbij voor hem op de tafel een kooi met daarin een klein aapje stond. Vol trots stelde hij zijn assistent Jimmy voor. Jimmy stal natuurlijk meteen het hart van menig deelnemer. Wat de trainer bij het openen van de kooi natuurlijk al lang wist, is dat Jimmy verzot is op bling-bling. Jimmy hobbelde dan ook linea recta naar een vrouw met hele mooie grote blinkende oorbellen in. De eigenares van de oorbellen voelde zich vereerd en de anderen keken ietwat jaloers toe. De trainer begon zijn verhaal over het oplossen van problemen. Zijn eerste woorden waren dat problemen in het begin bijna altijd leuk en interessant zijn. Stel dat je gaat skiën en het gaat iets te hard, zodat je een paar dagen later met je snufferd op tv bent, omdat je met de eerste gipsvlucht van het jaar meegaat; dan is dat interessant. Zeker de eerste dagen. Iedereen wil de was doen, kaartjes, fruitmanden, aandacht. Na een week is iedereen je vergeten en blijkt dat de twee blokken gips aan je benen toch wat beperkingen met zich mee brengen.

Al vertellend keek de trainer met een schuin oog naar het vertrokken gezicht van de oorbellendame; het trekken aan de oorbel was blijkbaar pijnlijk. Toen de aap vervolgens ook haar nieuwe blouse bevuilde was het hek van de dam. Ze wilde dolgraag van de aap af. Hoe doe je dat? Hoe klein deze aapjes ook zijn, loslaten doen ze nooit. De trainer bracht uitkomst. De aap zat op haar rechter schouder en de trainer instrueerde haar als volgt: linkerbeen voor zetten en dan met je rechter schouder een flinke zwiep naar voren en ja hoor, daar zweefde Jimmy al door de lucht.

Ik dacht dat het een “getrainde” aap was. Het weekend erna dus met de kindertjes naar de Apenheul en daar zag ik het bewijs dat de oplossing klopte. De moraal; in het begin kan een heel lastig dossier een uitdaging lijken, tot je er midden in zit en de hele wereld de ellende op jouw bord heeft gegooid. Als iemand een vuilniszak vol onbetaalde rekeningen op je bureau stort en vervolgens zegt dat hij niet weet hoe het verder moet en jij pakt de eerste rekening er uit, dan heb je een aap op je bord. Het is bijna een automatisme! Sterker nog, we komen in trainingen dagelijks mensen tegen die met alle goede bedoelingen apen van anderen naar zich toe trekken. Niet doen! Iedereen in zijn leven heeft problemen (apen). We moeten die zelf oplossen. Natuurlijk mag je meedenken en helpen, overnemen is levensgevaarlijk. Apen hebben allerlei gedaantes:

-         Een klant die zegt; “Hoe vertel ik mijn kinderen dat er geen geld is om een cadeautje te kopen”? en vervolgens een daverende stilte laat vallen.

-         Een collega die zegt; “Ik heb het even helemaal gehad, neem een paar dagen vrij, het kan zijn dat er over die en die zaak gebeld wordt”.

Kijk dus uit voor apen!

De kut-trainer

Enige tijd geleden gaven we een training aan een groep mensen die, eufemistisch gezegd,  niet zat te wachten op de training. De groep laat zich omschrijven als een groep betrekkelijk laag opgeleide mensen die wel allen de “academie van het leven” hebben doorlopen. Ze houden zich staande door op een geheel eigen wijze om te gaan met het werk dat ze moeten doen. Het thema van de dag was “protocollen”! Werd ook niet direct met gejuich ontvangen.

De trainer in kwestie loopt niet weg voor een beetje weerstand. Echter, ook hij was bij aanvang een seconde of 3 met stomheid geslagen. De 3 seconden waren genoeg om adequaat te reageren. Wat gebeurde er? Zoals onze gewoonte is, zijn wij altijd op klaar met onze voorbereidingen voor de eerste deelnemer binnen komt. De eerste deelnemer die binnenkomt stelt de magische vraag “wordt die kut-training” hier gegeven”? Wel eerlijk trouwens, je weet gelijk waar je aan toe bent. De trainer krabde even achter zijn oor en liep op de deelnemer af, stak zijn hand uit, vergezeld door de woorden “klopt en ik ben de kut-trainer”. Nu was het aan de deelnemer om even achter zijn oren te krabben. Hij had deze reactie niet verwacht. Omstandig werd de weerstand besproken. De deelnemer had het gevoel dat hij met al zijn ervaring niet gehoord werd door “de heren boven”. De trainer maakte vervolgens een afspraak met de deelnemer; “Ik wil graag dat je bij mij in de buurt komt zitten en elk kwartier check ik even bij jou met een oogblik of we op het goede spoor zitten, oké”? Hij kon ook niet veel anders dan daar mee instemmen. Tijdens de eerste pauze vertelde de deelnemer dat hij het tot dan toe niet vond tegenvallen. De rest van de dag werd de trainer als het ware gestalkt! ’s Middags was deze deelnemer zelfs uit eigen beweging de eerste die een oefening met een acteur wilde doen. Aan het einde van de dag gaf hij toe de dag geweldig te hebben gevonden.

Luisteren naar de beste man, oog voor de omstandigheden waaronder hij zijn werk moet doen, waardering voor zijn benadering zijn belangrijke ingrediënten om het open te doen stellen voor wat we te vertellen hebben. Inmiddels is hij een ambassadeur geworden voor protocollen en onderlinge afstemming bij deze opdrachtgever. Wat hebben we mooi werk!

Inzet van een beperking voor een uniek eindproduct!

Bij een bezoek aan een afdeling voor dagbesteding voor mensen met behoorlijke beperkingen op verschillende gebieden, raakte ik erg onder de indruk. Wat ik daar meemaakte heeft me tot op de dag van vandaag bezig gehouden.

Op deze afdeling werden bloempotjes van klei gemaakt. Je ziet ze vast wel eens staan bij je oma, bloempotjes met vaak van die kleine knalgele of ferrari-rode bloemetjes erin. Vol inspanning was iedereen druk bezig, het puntje van de tong buiten boord. Op elke werktafel stond een model van het te maken bloempotje. Een stagiaire liep rond en ondersteunde waar dat nodig was. Hij raakte ook in gesprek met een spastische man die heel graag mee wilde doen met het kleien van de bloempotjes, waarop de stagiaire antwoordde dat dat niet kon, omdat deze man door zijn spasmes de bloempotjes fijn zou knijpen.

Toch zat het de begeleiders niet lekker dat deze man, die zo graag wilde, niet mee kon doen, dus werd besloten de man maar gewoon mee te laten kleien. Het resultaat was verbijsterend; waar iedereen druk bezig was kopieën van het voorbeeldmodel te maken, hadden de bloempotjes van deze man een geheel eigen karakter. Sindsdien worden alle potjes voor de finishing touch aan de spast gegeven. Hij zorgt er voor dat elk potje een unieke vorm krijgt en staat nu aan het einde van het productieproces. Wat eerst werd gezien als een beperking is nu voorwaarde voor het maken van unieke potjes. Iedereen blij!